દોસ્ત તું જે___ હારૂન પટેલ

 

દોસ્તું જે બોલતાં શરમાય છે.
તેજ તારી આંખમાં વંચાય છે.

ફૂલ ઉપર જે રીતે ઝાકળ પડે,
એ રેતે સાકી મદિરા પાય છે.

હોઠ ઉપર છે લવારા રાત દિન,
નામ તારું કયાં હવે લેવાય છે.

એક એક મનસ અહીં તીસમારખાં,
કોઇને પણ ક્યાં કશું કહેવાય છે.

એ નિખાલસ માનવી ક્યાં શોધવો,
જે બીજાને જોઇને હરખાય છે.

એ જ પથ્થર થૈને તમને વાગશે,
પોચા રૂ જેવો ભલે દેખાય છે.

પીઠ પહેલાં થાબડે છે તે પછી,
પીઠમાં ખંજર હુલાવી જાય છે.

પહેલા કહેવાતો હતો પંચાતિયો,
કોમનો લીડર હવે કહેવાય છે.

છે દયા માલિકની’ હારૂન’ પર,
કેમ તારા પેટમાં ચુંક થાય છે.

તને__પંકજ વોરા

 

તને એક ફૂલ નહિ, ફૂલછબ નહિ
બાગ નહિ,ખુદ મોસમ દેવી છે.

તને એક રંગ નહિ એક રૂપ નહિ
એક આસુમ એવી ફોરમ દેવી છે.

તને કમ દેવાનું દિલ નહિ,
ને દિલથી કમ કંઇ દેવું નહિ.

તને એક સ્વર નહિ, એક શબ્દ નહિ,
સૂરની સરવરતી સરગમ દેવી છે.

તને જે કંઇ દીધું કમ દીધું,
પણ હતું અકલ તારા અમ દીધું.

તને પન જન્મેલી કવિતાની
એક અછૂતી આલમ દેવી છે.

ત્રને લોકનું તરભાણું દઇને,
લાગે છે કે એક તરણું દીધું,

હવે દેવી તો શબ્દ વગરની
સૃષ્ટિ મોઘમ દેવી છે

જે ભીતરે છે_ડાહ્યાભાઇ પ્રજાપતિ’ધીરેન’

શબ્દોની જ છે આળપંપાળ.
કાપી નાંખ માયાની જાળ.

રણમાં ઝૂરે તરસ્યો છોડ,
તું લે હવે એની સંભાળ.

જગમાં આવી જીવી જાણ,
ફેલાવી દે તું તારી આણ.

છોડી દે તાર કવચ કુંડળ,
આત્માં કેરું એજ પરિત્રાણ.

લ્યો,મોહન પડળ ખૂલી ગયા
પ્રાથને કહો હવે ચડાવે બાણ.

સૂતો ભિષ્મ બાણ શૈયા પર,
રોકી રહ્યું કોણ એના પ્રાણ?

અર્થના ઉંબર ઓળંગી આવ
જે ભીતર છે તેને તું જાણ.

 

છતાં કેમ ચર્ચાયો __બેદાર લાજપુરી

 

જગતની અવર ને જવરમાં હતો

છતાં એક ચહેરો નજરમાં હતો

 

 ન હૈયાથી અળગો એ પથ્થર કર્યો

જે ઠોકર સ્વરૂપે ડગરમાં હતો

 

 છતાં કેમ ચર્ચાયો હું ચારસુ

હું કયાં તમારા નગરમાં હતો?

 

 ગઝલ મુજ વિશે શું ન શું કહી ગઇ

હું ક્યારે કોઇની ખબરમાં હતો?

 

   ગજબનો અજંપો હતો અમને,

 હું પણ ગજબની સબરમાં હતો.

 

  મળી રાહ ‘બેદાર’ કયાંયે નહીં,

ન જાણે હું કેવી સફરમાં હતો.

(“એ મળે તો કહેજો” 38  )

 

 

 
<

એ મને દોષિત ગણીને__ સેવક આલીપુરી

 

 

કેટલા માર્ગો બદલતી હોય છે,

જિંદગી કેવી રઝળતી હોય છે.

 

 

એ મને દોષિત ગણીને અવગણે,

મૂર્ખ એ બહાને પજવતી હોય છે.

 

 

આંસુ મારા મને ડૂબાડશે,

નિત સમસ્યાઓ ઉભરતી હોય છે.

 

 

એની મસ્તી હો જ્વાનીમાં અને,

રૂપમાં કેવી મલકતી હોય છે.

 

 

આભમાંના તારલા જોયા કરું,

જીજ્ઞાસા કેવી અમસ્તી હોય છે.

 

 

દિપિકાને કોઇ તો પૂછી જુએ,

કરણો વિના સળગતી હોય છે?

 

ગળે ફાંસો, કરે બેડી _મુસા બના

 

 મુસા બના

જન્મ:1907

નિ:ધન:1955

જન્મ સ્થળ: તડકેશ્વર જિ: સુરત

કવિ ,સાહિત્યકાર,વહોરા સમાચાર,સુરતના માજી તંત્રી,અને મેનેજિંગ કમિટિના સભ્ય..ભારતની આઝાદીની ચળવળનાં  એક સેનાની.

એમની નઝમો અને ગઝલો માં દેશ પ્રેમ ,જુસ્સો અને અંગ્રેજોની ગુલામી સામે બંડ અને આક્રોશ હતો.

શ્રી રતિલલ અનિલે એકવાર 1947 પહેલાનાં મુશાયેરાનો ઉલ્લેખ કરતાં કહ્યું હતું જ,મુસા બના મુશાયરાની  શાન અને જાન હતા.

થોડા સમય પહેલાં  જેમનો ઈંતેકાલ થયો છે, એ પ્રોફેસર ,પ્રીંસીપલ ડૉ.મોહમ્મદ હનીફ બના એમનાં સુપુત્ર થાય છે 

 

 

બાકી છે.

 

જીવન આ જીવવા જેવું નથી પણ જીવવા દો છો,

અમારા પર હજીયે આપનો ઉપકાર બાકી છે.

 

 

ગળે ફાંસો, કરે બેડી,પગે લોખંડની સાંકળ,

હજી શું કંઇ ગુલામોના શૃંગાર બાકી છે.

 

******

 

મુકતક

 કયાં હે યુવાન પાછો નિસ્તેજ થઇ બેઠો,

તુ જાગે તો જગતનાં ચક્રો ફરી જવાના.

 

 કરવાનું કંઇ કરીલે કરવાનો આ સમય છે,

તું બેઠો જોતો રહેશે બીજા કરી જવાના.

 

 

ગઝલ

 

  જરા મહેફિલ મંહી તીરછી નજર ઓ યાર થાવા દે.

નિગાહે નાઝની બરછી જિગરની પાર થાવા દે.

 

 ઉભો છું કયારનો ગરદન સજાવી  યાર થાવા દે.

કર્યો અપકાર તેં લાખો હવે ઉપકાર થાવા દે.

 

 વિલાયતની દવાઓથી ન મટશે દર્દ આ પ્રેમીનું,

નવુ એ દર્દ છે એનોજ ઉપચાર થાવા દે.

 

 

નથી હું કૈસ સમ મજનું કે ઘર છોડી વસાવું વન,

મને તું તારી ચોખટ પર ફના દિલદાર થાવા દે.

 

 

મિલનનાં પ્રશ્ન પર ઓ સંગદિલ ઈનકાર શા માટે?

ભલે એકવાર થાવાદે ,છતાં એકરાર થાવા દે.

 

 ઝુંકાવું કે નહીં ગરદન એ તું પણ જોઇ લેજે ને

જરા તુજ મ્યાનથી બે ધ્યાન તુજ તલવાર થાવ દે.

 

 પછી સાકી દિયે જોજો ભરી તુજ જામ ઉપર જામ,

હજી તે મસ્ત છે ઇકબાલ તું હોંશિયાર થાવા દે.

 

 

 

 

ચૂપ ચાપ ઝરમરીએ અમે _ પ્રીતી સેનગુપ્તા

  

 વહાણ સૌ રમતાં મૂક્યા દરિયે અમે

છો પછી તરીએ કે ના તરીએ અમે

 

ચહેરા ઉપર મુસકાન દીધી પાથરી

ને દિલ મહીં ચૂપચાપ ઝરમરિએ અમે

 

 જે તરફ જોઇ મરોડયું મોં તમે

એ તરફથી આરસી ધરીએ અમે

 

 પૂરી તપાસે પણ કશું નીકળળ્યું નહીં

તોય  ગૂનેગાર ,બસ ,ઠરીએ અમે

 

 હોય જો રસ્તા સામા આવતા

શાને વળી પ્રયાણથી ડરીએ અમે

 

 

 

 

 

નામ_અહમદ ગુલ

 

 એ એક હાથે કયાં કદી વાગવાનું નામ

સબંધ તો બે હાથે તાળી પાડવાનું નામ

 

વરસાદનું મન છે પલળવાનું ભલે પલળે

કોરા રહી આપશું કંઇ ભીજવાનું નામ

 

જાગી ગયો છે કયારનો અંધાર તેથી તો

લેતું નથી ત્યાં કોઇ તો સૂરજ થવાનું નામ

 

 લખવી પડે છે કે કો’ લખાવે છે ગઝલ તુજથી

પાસે કશું તો જોઇએં ગમ ભૂલવાનું નામ

 

 એને હૃદયનાં ખૂણે ખૂણે ‘ગુલ’ લટકવા દો

ભીંતો ઉપર ક્યાં કદી છે ટાંગવાનું નામ

 

 

 

 

English translation by Adam Tankarvi (AROMA p-38,390)

 

RELATTIONSHIP

 

It is not a clapping with one hand

Relationship is clapping two hands

 

Let the rain drench it self in water

We’ll get wet even thou remaining dry

 

The darkness has woken up for long

And some one does not arrive like Sun

 

I have no choice but to write gazhals

One must have an excuse to drown sorrows

 

O Gul, fix the name in every corner of heart

It is not to be fixed on the wall after all

 

 

 

 

 

 

 

સહી કરી દીધી _ અશરફ ડબાવાલા

 

 

વગડતે ઢોલ ને ઉભી બજારે સહી કરી દીધી

જખમના લાગની નીચે કટારે સહી કરે દીધી

 

 

મને સપનાઓ ભેગા થઇ મનાવ્યો જીવવા માટે

ઘણી મેં ના ભણી રાતે સવારે સહી કરી દીધી

 

 

ગઝલ લખવાની રજા જ્યારે સંકોચથી માંગી

કળાએ સ્મિત કર્યું ને વિચારે સહી કરી દીધી

 

 

મેં જેવો શ્વાસ છોડયો ને બધુંય થઇ ગયું થાળે

હવાએ ભીનું સંકેલ્યું, મઝારે સહી કરી દીધી

 

 

તમે લઇ પ્રેમનો ખરડો ફર્યા’તા ગામ આખામાં

અભણ એકજ હતો’અશરફ’ હજારે સહી કરી દીધી

 

 

(સુરાલય_ 16)