Posted by: bazmewafa | 12/17/2011

વિવાહ કા વિજ્ઞાપન—શૌકત થાનવી

વિવાહ કા વિજ્ઞાપન—શૌકત થાનવી

આપને વિવાહ કે બહુત સે વિજ્ઞાપન પઢે હોંગે, કુછ જગહ પત્ર વ્યવહાર ભી કિયા હોગા, મગર ઇસકી અસલિયત સે શાયદ હી વાકિફ હોં. વિવાહ કા યહ વિજ્ઞાપન નહી પઢા તો…કભી વાકિફ ભી નહી હો પાયેંગે |

ન તો મેરા વિવાહ કા કોઈ ઇરાદા થા ઔર ન સોચ હી રહા થા, લેકિન ક્યા કરું જબ વિપત્તિ આતી હૈ તો જબર્દસ્તી આ ધમકતી હૈ | પ્રાત્: અખબાર પઢ રહા થા | એક વિજ્ઞાપન સે મેરી નજર જા ટકરાયી | મૈં આકૃષ્ટ હુઆ ઔર એક નવયુવક હોને કે નાતે ખાનબહાદુર સાહબ કો કો એક પત્ર લિખ બૈઠા | વિજ્ઞાપન ઇસ પ્રકાર થા  | “એક નૌજવાન, પઢી-લિખી, સુંદર રઈસજાદી કે લિએ એક ઐસે વર કી આવશ્યક્તા હૈ જો ચાહે રોજગાર મેં હો યા ન હો, અધિક પઢા લિખા હો યા ન હો, પરન્તુ ખાનદાની ઔર શરીફજાદા અવશ્ય હો | સબસે બઢકર નફાસત પસંદ, હંસમુખ ઔર વિનોદપ્રિય અવશ્ય હો | ઉમ્મીદવાર કો પંદ્રહ દિન હમારે યહાં મેહમાન કી હૈસિયત સે રહના પડેગા, જિસસે હમ ઉસકી નફાસત કા જાયજા લે સકેં |

ખાનબહાદુર સાહબ કા પત્ર મુઝે આશા સે જલ્દી પ્રાપ્ત હુઆ | ઉન્હોને મુઝે પંદ્રહ દિન કે લિએ અપને ઘર પર બુલાયા, અતએવ મૈં ખાન બહાદુર સાહબ કે દૌલત ખાને પર જા પહુંચા | વહાં મુઝે એક અતિ સુંદર ઔર આરામદેહ કમરા ઠહરને કે લિએ દિયા ગયા | એક સુન્દર સા યુવક મેરે પાસ આયા ઔર કહને લગા, આપ ઇત્મીનાન સે સ્નાન આદિ કર લેં | દોપહર કો ભોજન પર ખાન બહાદુર સાહબ સે મુલાકાત હોગી |

મુઝે એક નૌકર બુલાને કે લિએ આયા ઔર કહને લગા, “ખાન બહાદુર સાહબ ને યાદ ફરમાયા હૈ|” મૈં ઉનકે કમરે મેં પંહુચા, વહાં એક બુજુર્ગ કે અલાવા કઈ સસ્તે કિસ્મ કે કુછ નૌજવાન પહલે સે હી મૌજૂદ થે | મુઝે દેખતે હી ખાનબહાદુર સાહબ ને બડી ગર્મજોશી સે ફરમાયા, “તશરીફ લાઇએ અસલમ સાહબ, કહિએ સફર કૈસા ગુજરા ?”

અર્જ કિયા, “બડા આરામદેહ ગુજરા |”

ખાનબહાદુર સાહબ ને સિગાર કા ધુઆં છોડતે હુએ કહા, “જબ સફર આરામદેહ ગુજરે તો બડી રહમત રહતી હૈ | ખૈર, આપકે કમરે મેં જરુરત કી સારી ચીજેં મૌજૂદ હૈં યા નહી ?

“જી હાં, સબ કુછ મૌજૂદ હૈ |”

ખાનબહાદુર સાહબ કહને લગે, “માફ કીજિએગા, મૈને ઇન નૌજવાનોં સે આપકા પરિચય નહી કરવાયા | યે સબ મેરે ઇશ્તહાર કો દેખકર આયે હૈં | ફિર વે એક-એક કરકે પરિચય કરાને લગે, ” ઇન સાહિબાન મેં યે હૈં અંજુમ સાહબ, જો આજ હી વાપસ જા રહે હૈં | હજરત દોનોં પૈરોં કો રખકર સોફે પર બૈઠતે હૈં | ઇન્હે અભી બૈઠના સીખના હૈ | માશાઅલ્લા, વૈસે બડે સમઝદાર આદમી હૈ | દૂસરે યે હૈં અહસાન સાહબ, યે ભી ઇનકે સાથ જા રહે હૈં | ઇસકા કારણ હૈ કિ આપ હરે સૂટ પર લાલ ટાઈ બાંધતે હૈં, ઔર યે તીસતે હૈ નસીમ સાહબ, યે ચાય પીતે સમય સી-સી કી આવાજ નિકાલતે હૈ | મૈંને ઇન્હે રાય દી હૈ કિ ચાય પીના સીખિય |

હમ સબ ખાનબહાદુર કે સાથ સાથ ખાને કે કમરે મેં પંહુચે | જંહા મીઠી-મીઠી મહક આ રહી થી | ખાન બહાદુર સાહબ ને સબસે પાસ વાલી કુર્સી પર બૈઠને કો કહા | હમ સબ ખાને લગે | કોઈ સાહબ ચિડિયા કી તરહ ધીરે-ધીરે ખા રહે થે | કોઈ સાહબ કાંટા છુરી કે પકડને મેં પૂરી નફાસત દિખા રહે થે | કોઈ સાહબ ઇસ તરહ ખા રહે થે કિ મુંહ સે જરા ભી આવાજ ન નિકલે, મૈંને વહ તરીકા અપનાયા થા કિ જૈસે ખાનબહાદુર સાહબ ખાતે, વૈસે હી મૈં ખાતા, વે કાંટે સે પુલાવ સમેટતે હાથ સે નિવાલા બનાતે, વૈસે હી મૈં કરતા |

ખાનબહાદુર સાહબ ઔર ભી ખુશ હોકર બોલે, “બિલ્કુલ ઠીક હૈ ઇસ અંગ્રેજી સભ્યતા ને તો પુલાવ કા મજા હી કિરકિરા કર દિયા હૈ | મગર યે સાહિબાન તો યહી ચાહતે હૈ કિ શોરબા ભી કાંટે સે પિયા જાયે | વૈસે દેખા જાયે તો મછલી હૈ, કબાબ હૈ, શૌક સે કાંટે સે ખાઇએ, મગર પુલાવ તો હાથ સે હી અચ્છા લગતા હૈ | મુઝે ઐસા લગતા હૈ કિ માનોં ઇન્હોને મેરા ઇશ્તહાર પઢા નહી હૈ |”

ખાને કે બાદ ખાન બહાદુર સાહબ આરામ કરને કે લિએ અંદર ચલે ગયે ઔર હમ સબ ધૂપ સૈંકને કે લિએ બાહર આ ગએ | અંજુમ સાહબ ને દિલ કે ગુબાર નિકાલને શુરુ કર દિએ, “ખુદા બચાએ ઇસ આદમી સે, ખાસા સનકી હૈ |” શકીલ મિયાં ને કહા, “સનકી નહી ! બનતા હૈ, દૌલત કે નશે મેં અક્લ ખો બૈઠા હૈ |”

તીસરે પહર ફિર ચાય પર ખાન બહાદુર સાહબ સે મુલાકાત હુઈ | વે કહ રહે થે કિ આપકે ખ્યાલ સે કુત્તા પાલના ચાહિએ યા બિલ્લી | સબ હી કી રાય થી કિ કુત્તા પાલના ચાહિએ, ક્યોંકિ યહ એક વફાદાર જાનવર હૈ | મૈંને બહુત ઝુકકર ધીરે સે અર્જ કિયા, “મૈં તો બિલ્લી કો અધિક પસંદ કરતા હૂં, ક્યોંકિ નફાસત પંસદ હૈ|”

ખાન બહાદુર સાહબ ઉછલ પડે, “ભાઈ ક્યા બાત પૈદા કી હૈ | સૌ બાતોં કી એક બાત હૈ | કાયલ હો ગયા મૈં ભી | આપ વાકઈ નફાસત પસંદ હૈં |” ચર્ચા છિડી ફૂલોં કી સુન્દરતા કી, ખાન બહાદુર સાહબ ને મુઝે સમ્બોધિત કરતે હુએ કહા, ઐસા લગતા હૈ માનો માલી ને આપકે કમરે મેં ગુલદાન નહી સજાયા હૈ |”

અર્જ કિયા, જી હાં, ગુલદસ્તે મેં ફૂલ કુછ ઉદાસ હો જાતા હૈ | મુઝે ઉસ પિંજડે કા ખ્યાલ હો આતા હૈ, જિસમેં ફૂલ કૈદ કિયા ગયા હૈ |”

ખાન બહાદુર સાહબ ને અપની આંખે ગોલ કરતે હુએ કહા, “કિતની ગહરી બાત કહી હૈ | વાકઈ ગુલદસ્તે મેં કુછ દેર કે બાદ ફૂલ મેં વહ રૌનક નહી રહ્તી હૈ |”

મૈંને કહા, “મૈ તો ફૂલ કો હસીન તબ હી તક સમઝતા હૂં, જબ તક વહ ડાલી પર રહતા હૈ | તોડને કે બાદ ચાહે વહ કિસી જૂડે મેં હી ક્યોં ન ગૂંથા જાયે, ઉસકા સૌંદર્ય નષ્ટ હો જાતા હૈ |” ખાન સાહબ ને દાદ દી |

ઇસકે બાદ અન્ય ઉમ્મીદવારોં કી ઓર મુખાતિબ હોકર કહને લેગે, “જિસકી મુઝે તલાશ થી, વહ મિલ ગયા, કાશ સચમુચ મેરે કોઈ લડકી હોતી, જિસસે મૈં ઇનકી શાદી કર સકતા |” હમ સબ સન્નાટે મેં આ ગએ ઔર પૂછને લગે, “જનાબ ને ક્યા ફરમાયા?”

ખાન બહાદુર સાહબ ને એક જોર કા કહકહા લગાયા  ઔર કહા, “યહ એક જબર્દસ્ત તફરીહ મુઝે સૂઝી થી | ઇસ વિરાને મેં અકેલે રહતે-રહતે મૈં ઘબરા ગયા થા, મૈને સોચા, ચલો કોઈ ફુલઝડી છોડ દૂં |”

Shaukat Thanvi (1904–1963), was a essayist, columnist, novelist, short story writer, broadcaster, playwright, sketch-writer and poet.of Urdu language

Shaukat Thanvi was born in Bandraban, Uttar Pradesh, British India, on February 2, 1904. Shaukat Thanvi was a prolific writer and penned some sixty books which include collections of short stories and humorous essays, plays and novels. He was also a poet and Guharistan is a collection of his poetry published early in his career.

He died on May 4, 1963 and was buried in Miani Sahib Graveyard, Lahore, Pakistan.

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: