Posted by: bazmewafa | 01/29/2011

ગઝલ:ઉંચા અધર થૈ જાયછે _મુહમ્મદઅલી વફા

ઉંચા અધર થૈ જાયછે _મુહમ્મદઅલી વફા

 

ગૂંગળાતી ચાર દીવાલોનું ઘર થઈ જાયછે..
જંગલો ઘરના વસેને ત્યાં નગર થઈ જાય છે.

ઝાંઝવાની રેતને પ્યાસી નજર ચાટ્યાકરે,
મજબૂરીના મૃગના ઉઁચા અધર થઈ જાય છે.

 શ્વાસના બેતાંતણા ઊપર નથી નિર્ભર બધું,
જીવનારા મ્રુત્યુના મુખ મા અમર થઈ જાયછે.

એક્લો હોતો નથી હું કંટક ભરેલી કેડીએ
કાફલા દરદો ગમોના હમસફર થઈ જાય છે.

ભાર એ નાજુક છ્તાઁ ઉઁચકે નજર શર્મીલી થૈ,
ફૂલ જયાઁ ખીલીઉઠે નીચી નજર થઈ જાય છે.

એ’વફા’ભાગે નહીઁ મ્રુત્યુ તણા રણ જોઇને

હાથ દોસ્તો નાજુઓ પોતે કબર થઈજાય છે

હમદર્દીનો નાતો નિભાવી લેછે. આંખો રડી
દિલના દર્દોની ‘વફા’એને ખબર થઈ જાય છે.

(કોને મળું?પૃ.114)

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: