તું સંતાડ ના—દિનેશ ડોંગરે
એ હવાનું ઘર હશે ઉજાડ ના,
પરપોટાને અમથો ગોબો પાડ ના.
આવતા અચકાય આંગતુક કોઈ,
બારણાને એ રીતે ઉઘાડ ના.
ઈશ છે તો ઈશની માફક વરત,
માનવીની જેમ તું રંજાડ ના.
વૃક્ષ થઈને છાંયડો પણ અપશે,
ભોંય પરથી છોડને ઉખાડ ના.
આમ અવઢવમાં રહીશું ક્યાં સુધી?
કાં મને સ્વીકાર કર કાં પાડ ના.
કોઈ પણ રીતે પ્રગટ એ થઈ જશે,
પ્રેમને ‘નાદાન’ તું સંતાડ ના.
Like this:
One blogger likes this post.
આપના પ્રતિભાવ