ચાલ્યો ગયો એ બાગથી કો ફૂલ પણ સુંઘ્યા વગર. છોડી ગયો એ મયકદા મય ને જરા પીધા વગર

ફૂલ પણ સુંઘ્યા વગર_મુહમ્મદઅલી’વફા’

 

સાકી સુરાલયનો અદબ લેજે જરાતું જાળવી.
કોઈ શરાબી જાયના આ દ્વાર થી ઝૂમ્યા વગર.

એનો છતાં વિશ્વાસ હું કરતો રહું છું રાત દિન,
ભીની સમયની રેત એ સરકી જશે કહ્યા વગર.

એતો ભિખારી અવનવો નિશ્ચિત સમયે આવશે,
જાશે નહીં એ દ્વારથી આ પ્રાણને લીધા વગર.

કરવી નથી ફરિયાદ તારા દેણની આજે ‘વાફા’
કોઈ ખુશી દેતો નથી થોડાં દરદ દીધા વગર.

(સૌજન્ય: કોનેમળું?પૃ.૩૮)