ઉંચા અધર થૈ જાયછે _મુહમ્મદઅલી વફા
ગૂંગળાતી ચાર દીવાલોનું ઘર થઈ જાયછે..
જંગલો ઘરના વસેને ત્યાં નગર થઈ જાય છે.
ઝાંઝવાની રેતને પ્યાસી નજર ચાટ્યાકરે,
મજબૂરીના મૃગના ઉઁચા અધર થઈ જાય છે.
શ્વાસના બેતાંતણા ઊપર નથી નિર્ભર બધું,
જીવનારા મ્રુત્યુના મુખ મા અમર થઈ જાયછે.
એક્લો હોતો નથી હું કંટક ભરેલી કેડીએ
કાફલા દરદો ગમોના હમસફર થઈ જાય છે.
ભાર એ નાજુક છ્તાઁ ઉઁચકે નજર શર્મીલી થૈ,
ફૂલ જયાઁ ખીલીઉઠે નીચી નજર થઈ જાય છે.
એ’વફા’ભાગે નહીઁ મ્રુત્યુ તણા રણ જોઇને
હાથ દોસ્તો નાજુઓ પોતે કબર થઈજાય છે
હમદર્દીનો નાતો નિભાવી લેછે. આંખો રડી
દિલના દર્દોની ‘વફા’એને ખબર થઈ જાય છે.
(કોને મળું?પૃ.114)
Like this:
One blogger likes this post.
આપના પ્રતિભાવ