એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો__આદિલ મન્સૂરી

એકલો એકલો મનમાં મૂંઝાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.
આ કિનારાના પાણીમાં છલકાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

ટેવવશ રોજ સૂરજ તો ઉગ્યા કરે,
જળસપાટી ઉપર તડકો થરકયા કરે.
મારી પરછાઇંને હું જ દેખાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

માછલી રેતમાં તરફડે છે સતત,
માથે પક્ષીઓ ટોળે વળે છે સતત.
નાળિયેરી ય જોયા કરે (જોઉ છું),
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

ખારા પાણીની ખારાશ વ્યાપી ગઈ,
રુંવે-રુંવે મને લીલ બાઝી ગઈ.
કાંચળી જેમ જાણે ઉતરડાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

વાવાઝોડું અહીં રોજ ફૂંકાય છે,
એના સુસવાટા શ્વાસોમાં પડઘાય છે.
એમ લાગે કે હું યે ઊડી જાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

સર્વ શબ્દો ભરેલાં વહાણો ડૂબ્યાં,
છેક તળિયે જઈ કયાંક ખૂંપી ગયાં.
રોજ કાંઠા ઉપર શોધવા જાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.

આ ગઝલનું હલેસું ખભે ઊચકી,
રોજ આદિલ ફરું છું બધે ઊચકી.
ગણગણું છું મનોમન સતત ગાઉ છું,
એક નાનકડા ટાપુ ઉપર એકલો.