આપણે મીરાં, પ્રભુની આપણા પર મૄહેર છે છોને સામે પ્‍યાલો ને પ્‍યાલામાં કાતિલ ઝેર છે

આપણે મીરાં…’મહેક’ ટંકારવી

જા, ન જોઇ હોય મસ્‍તી તેં ફકીરોની તો જો
હાથ ખાલી ખિસ્‍સાં ખાલી તો ય લીલાલૄહેર છે

થઇને ભારેખમ ફરે છે લઇ અહમનાં પોટલાં
આમ તો આ માનવી માટીનો ખાલી ઢેર છે

એજ તો ખુદને ધકેલી રહ્યો ઊંડી ખાઇમાં
કોણ જાણે માનવીને કેમ નિજથી વેર છે

એટલે તો કયારનો મૂંઝાઉં છું હું એકલો
હું તો ગામડિયો ને મારી સામે મોટ્ટું શૄહેર છે

તું ફિકર ના કર ‘મહેક’ કે લોક શું કહેશે હવે
માટીના ચૂલા બધા જાણે છે ઘેરેઘેર છે