(તમાશાના તમાશા-12)

વિનોદની નજરે-શેખાદમ આદમ આબુવાલા—-વિનોદ ભટ્ટ

  એક હતો છગન અને બીજો લલ્લુ.બન્ને દોસ્ત. જયારે પણ  લલ્લૌ કોઈ વ્ય્ક્તિની વાત કાઢે ત્યારે છગન એ વ્ય્ક્તિ સાથેના પોતાના પરિચયની,આત્મિયતાની વાત કરે.જેમકે લલ્લુ મટકા કીએગ રતન ખત્રીની વાત શરૂ કરે એટલે છગન તરતજ કહે: ઝિન્દાદિલ ઈંસાન છે, રતન ખત્રી.એને હું 1973ના મેની 29મીએ મળેલો.મારી પાંસે તેણે પત્તુંય ખેંચાવેલું.લલ્લુ અકળાઈ ઉઠે, પણ ગમ ખાઈ જાય.એક વખત ઈન્દિરાજીની વાત નીકળી ,એમને હું—
       ગપ્પાં ન માર ! લલ્લુએ છગનને ટોકતાં પૂછ્યું,’ઈન્દિરાજી સાથે તારો પરિચય છે એમ તારું કહેવું છે’.?
હા! કેમ?
’ખાતરી કરાવ’
’ ચાલ દિલ્હી’છગન બોલ્યો.લલ્લુએ બન્ને જણાની ટિકિટ કઢાવી, અને તેઓ દિલ્હી ઉપડ્યા.છગનને જોતાંજ ઈન્દિરાજી બોલી પડયાં :’હાઈ છગન!…ભાઈ,કેમ એકા એક?નહિ તાર,નહિ ટપાલ….’
     ‘બસ નીકળી પડ્યો બહેનજી..’
   ‘બહુ સરસ… તું આવ્યો એ બહું ગમ્યું’.,… આજકાલ ‘બોર’ થઈ ગઈ છું. આ કર્યક્રમો થી..સાંજે સાથે જમીએ,’ ઈએન્દિરાજીએ કહ્યું.  

શ્રી વિનોદ ભટ્ટ સાહેબનો મૂળ લેખ

 ’કુમાર’ ઓગસ્ટ. 1976માં પ્રકટ થયો હતો.

પછી મર્હુમ શેખાદમના

પ્રકાશિત થયેલા પુસ્તક

‘તમાશાના તમાશા’માં પાન નં-12 પર

 અને અને મોતીબાઈ નો ‘શેખો’ પુસ્તક માં

પાન નં-5 પર પ્રકટ થયો હતો.