સંજ્ઞા હતી—રતિલાલ અનિલ
કાચની યે આંખમાં ઇર્ષા હતી.
જિંદગીમાં એતલી શોભા હતી.
કંટકો વિણ કયાં કશી આશા હતી !
થોરના પંજામાં ક્યાં રેખા હતી?
હું ન હોતો ને નહોતું કોઈ પણ,
મોઢા સમા6 ન્હોરાં અને ભાષા હતી.
જેઠના આકાશ સરખું મૌન છે,
કોઈ વેળા જીભ પર હા, ના હતી.
માનવી શું અને માનવ સમાજ?
એકલી સંખ્યા અને સંજ્ઞા હતી.
પાની તો ચાલ્યુંગયું રેતી રહી,
ગ્રીષ્મની એવીજ કંઈ શોભા હતી.
તેજનાં કિરણો બધાં સંતાડવાં,
આંખને પાંપણની યે પરવા હતી!
માનવોના જંગલો ઉગી ગયા,
એમાં મારી કયાં કોઈ ઈચ્છા હતી.
કોઈનો કંઇ યે પરિચય ના થયો,
એટલું જાણ્યું ‘અનિલ’ સંજ્ઞા હતી.
(અલવિદા !.103)
આપના પ્રતિભાવ