Share this:

ગઝલ 

  માણસ__રતિલાલ અનિલ

 

 

વ્હેતા  જીવનજળના  માણસ.

અમે નહીં મૃગજળનાં માણસ..

અમે  અમારા  વળના  માણસ.

શિખર નહીં પણ તળના માણસ..

ધૂળિયા વેશે  હાંફે  ચાલેલૃ

વણઝારે પાછળના માણસ..

સૂર્યે  એવું અચરજ  દીઠું

સહરા ખેડે હળના માણસ.

દીવો  નિરખે પંડ  પ્રકાશે

પડછાયા કાજળના માણસ..

આડશના એ પ્રતીક નોખાં

દીઠા લલાટે સળના માણસ..

નિજની પીઠે ચાબૂક વીંઝે

એવા છે હયદળના માણસ..

ચોઘડિયા  બદલાય છે એવાં

અમૃતના તે ચળના માણસ.

માણસ. સામે ન ખૂલે માણસ.

એવા યે  છે કળના  માણસ..

દીવા થઈને આવે  છે  પણ

હોય છે દાવાનળના માણસ..

સંવત્સર   બીજાએ   લીધા

રહ્યા સહ્યા તે પળના માણસ..

બપ્પોરે  તો  તડકો તડકો

પરોઢિયે ઝાકળના માણસ..

માણસ.ને   શોધો  તો  મળશે

કળના માણસ. બળના માણસ..

ભવસાગરનાં મત્સ્ય નથી કંઈ

એ તો  કૂવા નળનાં  માણસ.

કીડીની વણઝાર રચે  છે

પેન ને કાગળના માણસ.