શૂન્યને સતાવે છે—હરીશ મીનાશ્રું
તેજ આવે છે સતત સતાવે છે
એ હિસાબો જૂના પતાવે છે
ઓસથી અગ્નિ અલગ કરવાને
રકતના બુંદ કાં તપાવે છે?
કરેછે હદ હવે કાસદનો જુલમ,
દૂરથી હાથ બે હલાવે છે
.
સાવ કોરી ચબરખી આપીને,
એમના દસ્તખત લાવે છે.
કફનને પાઘડી કહી દો તો,
દબદબાથી એ શિર ઝુકાવે છે.
એ જ કાશી ને એજ કરવત છે,
એ જ જૂની રસમ નભાવે છે.
આજ તાંબુલની કૈં વિસાત નથી,
એ સ્વયંય પાનખરને ચાવે છે.
ખરાખરીનો ખેલ ખેલ: ખેલંદો
શબ્દનું બીડું જયાં ઉઠાવે છે.
ઠેઠ પહોંચે છે ,ઠોઠ રહીને જે-
છેવટે એક ફકીર ફાવે છે.
એનું ભણ તતણ છે અજયબ, સાધો:
સમર્થ શૂન્યને ઘૂંટાવે છે.
આપના પ્રતિભાવ