મીણનાં નગર_મનોજ ખંડેરિયા

 

 

મીણનાં નગરને

આપણે ઓગળતા નહીં રોકી શકીએ

જંગલને દૂર દૂર મૂકી આવેલી

અવજની ભીંતોમાં વૃક્ષોનાં મૂળ ફરી ફૂટયાં છે

ત્યારે સમજાય છે કે

આકાશનાં ખાલીપણામાં

લીમડાની મહેકતી ડાળી ઝૂલે

એવી આપણી અપેક્ષા વ્યર્થ છે.

પાણીપોચા પથ્થરોને

સિમેન્ટનાં પ્લાસ્ટર કરવાથી

સમયની વિડંબના થઇ શકે

પરંતુ એથી ઊધઈનો પ્રશ્ન નથી ઉકલી જવાનો.

સપનાનાં કાટમાળમાંથી

અકિંતું કોઇ અમૂલ્ય મોતી

હાથ લાગી જવાની આશાએ

યુગો સુધી ફંફોસ્યા કરવાની

ક્રિયા છોડી દઇને

એટલું સમજી લેવું જરૂરી છે કે

સાતમાં પાટાળમાં

ભંડારી દીધેલા જૂગજૂગના તિખારા પર વળેલી રાખ

શેષનાગના ફૂફાડાથી ક્યારની ઉડી ગઇ છે

એટલેજ કહું છું

મીણનાં નગરને

આપણે ઓગળતા હવે નહીં રોકી શકીએ…