ચાર ગઝલો_ મનોજ ખંડેરિયા

ખબર ન પડી

તૂટી ગઈ સાચવણ ખબર ન પડી.
ગઠરી છૂટયાની ક્ષણ ખબર ન પડી.

કાચમાંથી પસાર થાવામાં_
ક્યારે ફૂટયાં કિરણ ખબર ન પડી.

છાલકો મૃગજળોની અડકી ગઈ
પગ સુધી આવ્યું રણ ખબર ન પડી.

છાતીએ જીવ જેમ વળગાડી,
ક્યાં સરી સાંભરણ, ખબર ન પડી.

કયારે બૂઝી મશાલ જાણ ન થઈ
હાથ સળગ્યો છે પણ ખબર ન પડી.

સવાલો નડેછે

 

જવું કયાં જવાના સવાલો નડે છે.
જગાએ જગાના સવાલો નડે છે.

મને પારદર્શક થવાની છે ઇચ્છા,
કરું શું? ત્વચાના સવાલો નડે છે.

હું હદ બહાર બહેકી શકું છું પરંતુ,
મને મયકદાના સવાલો નડે છે.

સકારણ નડે એતો સમજાય કિંતુ,
આ કારણ વિનાના સવાલો નડે છે.

ઘણા શબ્દ દોરી જતા અવળે રસ્તે,
સતત કાફિયાના સવાલો નડે છે.

મારગ દઉં

રકત રોકીને તને મારગ દઉં.
આવ તો વહેવા બધી રગરગ દઉં.

તારી છાતીમાં કદી ફફડ્યું હતું,
શબ્દ માં લે ,તારું પાછું ખગ દઉં.

મન બુઝાવાની અણી પર છે તો લાવ,
આજ સંકોરી જરા હું શગ દઉં.

બે’ક પગલાં જે બચ્યાં તે આપી શકું,
ખોઇ નાખ્યાછે તો ક્યાંથી પગ શગ દઉં.

આ સતત લખવાનો આશય એજ કે,
સ્વપ્નની જેવુંજ કંઈ લગભ્ગ દઉં.

શ્વાસમાં

શૂન્યતા વ્હેંચાઈ ગઈ બે ભાગમાં.
એક મારામાં અને એક આભમાં.

દોસ્ત ત્યાં પીંછાને બદલે હુંજ છું
જે જગા ખાલી પડી છે પાંખમાં.

કયાં ગયું છે વ્હાણ એ વિશ્વાસનું
જે મુકયું’તુ તરતું તારી આંખમાં.

હસ્ત_ રેખા એટલે રેતી કહો,
વન ઉગ્યા છે થોરનાં આ હાથમાં.

આટલો અજવાસ કાં ભીતર ઉઠયો
શું લીધું તડકા સમું આ સ્વાસમાં.

શ્રી મનોજ ખંડેરિયાના કાવ્ય સંગ્રહો’અટકળ’ અને ’ હસ્તપ્રત’ ના સૌજન્યથી.

કવિના ટૂંકા પરિચય માટે નીચેના સંદર્ભ પર કલીક કરો
http://sureshbjani.wordpress.com/2007/01/02/manoj_khanderia/